O burato negro do espazo

Na nosa galaxia, a Vía Láctea, hai un burato negro (obxecto cuxa forza é tan grande  que nin a luz escapa, por eso é negro): Sagittarius A* (SgrA*), que ten unha masa de catro millóns de veces maior que o Sol.

Este burato negro está a ser observado dende Chile (cos telescopios VLT e APEX) e coa participación do CSIC (Consello Superior de Investigacións Científicas de España).

Este burato negro supermasivo segue a devorar materia no centro da nosa galaxia.

O sistema solar ten un irmán xemelgo

O sistema solar ten un xemelgo a 130 anos luz. Trátase dunha serie de planetas, en concreto nove, que orbitan ao redor da estrela HD 10180, segundo publica o último número da revista Astronomy and Astrophysics. Ata agora pensábase que o astro só contaba con sete planetas.

O máis interesante é que os dous novos planetas identificados son super-Terras quentes que dan unha volta ao redor do astro cada 10 e 68 días respectivamente. Aínda que se atopan demasiado próximos á estrela para manter auga líquida na súa superficie, trátase de corpos rocosos sólidos parecidos ao noso planeta, con masas entre 2 e 5 veces a terrestre.

De momento trátase do sistema planetario máis completo que se descubriu, e un lugar ao que seguir apuntando os telescopios, segundo suxiren Miko Tuomi e os seus colegas da Universidade de Hertfordshire nas conclusións do estudo, baseado en datos obtidos co espectrógrafo HARPS.

Masacre de cometas alrededor dunha estrela

Fomalhaut é unha moza de estrela ao redor da cal, cada día, poderían estarse destruíndo miles de cometas. O observatorio espacial Herschel da Axencia Espacial Europea (ESA) estudou o disco de po que a rodea e no que podería estar sucedendo unha masacre cósmica.

A orixe do disco de po que rodea a Fomalhaut era bastante controvertido, xa que as imaxes tomadas co telescopio espacial Hubble suxiren propiedades que, aparentemente, contradinse coas observacións do Herschel. Estas últimas permitiron determinar as propiedades térmicas do po que compón o disco, e indican que está formado por partículas de tan só uns poucos micrómetros de diámetro. Con todo, as imaxes do Hubble indicaban un diámetro dez veces maior ao suxerido polo observatorio espacial.
O equipo de investigadores da Universidade de Lovaina (Bélgica), tras analizar os datos obtidos polo Herschel, suscitou unha hipótese que resolvería esta paradoja. Os científicos suxiren que as partículas de po son en realidade agregados esponjosos, similares aos que deixan ao seu paso cométalos no noso propio Sistema Solar.


Esta teoría explicaría a dispersión medida polo Hubble e as propiedades térmicas detectadas por Herschel, pero suscita un novo problema, e é que si as partículas son tan pequenas como parece, a radiación emitida pola estrela Fomalhaut arrastraríaas lonxe do disco rápidamente. Si isto é así, a presenza dun elevado número de partículas ao redor da estrela só pódese explicar si existe un aporte continuo de devanditos elementos. Este aporte debe vir das colisións entre obxectos de maior tamaño que tamén orbitan a Fomalhaut.
Para que o disco mantéñase estable, necesítase unha enorme taxa de colisións: o equivalente a dous cometas de 10 quilómetros de diámetro teñen que quedar reducidos a po cada día. "Quedeime realmente sorprendido", recoñece Bram Acke, un dos investigadores, "parecíame un número excesivamente elevado".
"Estas impresionantes imaxes tomadas por Herschel proporciónannos a información que necesitabamos para comprender a natureza do disco de po que rodea a Fomalhaut", comentou Göran Pilbratt, científico do Proxecto Herschel para a ESA.

Un xen determina o tamaño do cerebro

Un equipo internacional de investigadores localizou un xen que determina tanto o tamaño do cerebro como a intelixencia. O estudo, publicado en Nature Genetics, recompilou imaxes cerebrais de máis de 20.000 persoas de todo o mundo.


"Tiñamos dous obxectivos", indica Paul Thompson, da Universidade de California. "Por unha banda buscabamos xenes que aumentan o risco de padecer enfermidades mentais. E en segundo lugar queriamos atopar factores que provocan atrofia e reducen o tamaño do cerebro, que á súa vez é un indicador de afecciones como a esquizofrenia, o trastorno bipolar, a depresión, ou enfermidade de Alzheimer ou a demencia."


As análises revelaron que os cerebros de menor tamaño correspondíanse con cambios sutís no código xenético. Ademais, os resultados eran os mesmos para individuos de Europa, Australia e Norteamérica, polo que se poderían usar as mesmas dianas moleculares para desenvolver fármacos igual de efectivos nas tres rexións.

O xen da intelixencia :

Ademais, os investigadores tamén descubriron o xene que explica as diferenzas en intelixencia. Unha sinxela mutación no xene HMGA2 afecta tanto ao tamaño do cerebro, como á intelixencia. As persoas que posúen unha molécula de citosina en lugar de tirosina nunha rexión específica de devandito xene posúen cerebros maiores e obteñen mellores resultados nas probas de coeficiente intelectual.


Posto que algunhas enfermidades como o alzheimer, o autismo ou a esquizofrenia afectan aos circuítos cerebrais, os próximos esforzos dos investigadores centraranse na procura de xenes que inflúan nos mesmos e así poder desenvolver terapias máis efectivas para combater estas afecciones.

Traballar en turno de noite predispon a sufrir diabetes e obesidade

Tanto cruzar o charco en avión como traballar en quendas de noite non só causan ojeras, somnolencia e mal humor. Estas actividades tamén pode favorecer a diabetes e a obesidade por un desaxuste no reloxo biolóxico que altera a secreción da insulina,, segundo demostra un estudo que publica a revista Science Translational Medicine e do que se fai eco a axencia SINC.
 

Os nosos resultados mostran que as persoas que traballan en quendas de noite e teñen predisposición á diabetes teñen máis posibilidades de desenvolvela.

Para chegar a esta conclusión, Buxton e os seus colegas traballaron durante seis semanas con 21 persoas sas. Os voluntarios durmiron 10 horas diarias durante o tres primeiras semanas, pero logo o seu descanso reduciuse a 5,6 horas de soño cada 24 horas para simular as rotacións nas quendas de traballo. Ademais, no mes e medio que durou o estudo non puideron practicar exercicio.

A alteración dos ciclos de vixilia-soño afectou as células pancreáticas secretoras de insulina, que produciron un aumento de glicosa en sangue. É dicir, o paso previo á diabetes. Tamén a masa corporal viuse afectada, xa que os participantes mostraron unha redución da actividade metabólica que se podería traducir nun aumento de peso anual de máis de 4,5 quilos.

A boa noticia é que, se o reloxo circadiano reaxustábase, ao cabo de nove días os efectos negativos no organismo revertían. Os expertos aínda non están seguros de como mellorar a saúde despois de anos de interrupción circadiana, pero propoñen reducir a frecuencia nas quendas de traballo para minimizar as súas consecuencias. Neste sentido, as quendas de traballo que cambian cada mes serían menos prexudiciais que os que o fan cada poucos días.

MUY INTERESANTE

A SIMPATÍA DEPENDE DUN XEN? DEIXAMOVOS ISTA ENTRADA ,LEEDELA


http://www.muyinteresante.es/un-gen-para-la-simpatia

O Titanic:

O 10 de abril de 1912 o Titanic iniciaba a súa viaxe inaugural e partía desde Southampton (Inglaterra) rumbo a Nova York. O buque partiu con case unha hora de atraso xa que ao saír estivo a piques de chocar con outro barco que estaba amarrado no porto.

Hai 100 anos partía o buque máis famoso da historia, o Titanic. Nel viaxaban dez españois... lograron salvarse? que facían dentro do barco? O libro "Os dez do Titanic" destripa a historia desta decena de descoñecidos a bordo do "barco insumergible". En total dez historias das cales só sete conseguiron salvarse xunto con outros 697 pasaxeiros.

100 anos da traxedia náutica máis famosa de todos os tempos vista desde as historias persoais do dez pasaxeiros españois que viviron en primeira persoa o desastre.

Podería darse unha catástrofe como a do Titanic hoxe día?

Un experto en navegación do Instituto Marítimo da Universidade Southhampton (Reino Unido) chegou á conclusión de que as leccións aprendidas a raíz do afundimento do Titanic fan que resulte case imposible que a traxedia se repita.

Por outra banda, en relación cos avances na tecnoloxía, Shenov fai fincapé na enorme dispoñibilidade de chalecos e botes salvavidas nun barco de pasaxeiros moderno (grazas a cambios na lexislación), así como nas melloras no material de construción e o deseño dos compartimentos estancos nos grandes barcos. En definitiva, se ocorre un accidente como o do Titanic, a probabilidade de que se converta en traxedia e cóbrese vidas humanas é moi baixa,O Titanic naufragou na noite do 14 de abril de 1912 no Atlántico Norte ao chocar contra un iceberg, afundíndose a case 4.000 metros de profundidade. Ao cumprirse cen anos desa data, o pecio pasou a estar protexido pola Convención da UNESCO para a protección do patrimonio cultural subacuático.

Cal é a bacteria do Titanic?

Nun estudo publicado fai un par de anos na revista International Journal of Systematic and Evolutionary Microbiology, investigadores canadenses e españois desvelaban que identificara nos restos do RMS Titanic, afundidos a 3.800 metros baixo a superficie do océano, unha nova bacteria á que bautizaron como Halomonas titanicae, en honra ao transatlántico. Segundo puideron pescudar os científicos, o microbio do Titanic está a contribuír á súa deterioración dado que parece ser responsable dos ?rusticles? que loce o barco, que non son outra cousa que formacións con aspecto de estalactitas pero que están creadas pola corrosión de metais.


Os investigadores cren que Halomonas titanicae xoga un papel importante na reciclaxe de estruturas de ferro a certas profundidades, e que podería ser útil para o desmantelamento de vellos navíos e plataformas petrolíferas que foron limpados de toxinas e afundidos no océano.

A Lúa foi a responsable do afundimento do Titanic?


O afundimento do Titanic hai 100 anos é quizais o desastre máis famoso e máis estudado do século XX. Innumerables libros e películas examinaron con gran detalle as accións, decisións e erros que provocaron a colisión do transatlántico contra un iceberg na noite do 14 de abril de 1912 e o seu afundimento no transcurso dunhas horas, con aproximadamente 1500 persoas que perderon a vida nas xeadas augas do Atlántico norte.


Agora, un equipo de astrónomos da Universidade Estatal de Texas (EE UU) utilizou técnicas detectivescas celestes para examinar como un raro suceso lunar puido contribuír ao desastre. Donald Olson e Russell Doescher, xunto co editor da revista Sky&Telescope Roger Sinnott, darán a coñecer os seus achados no número de abril desta publicación. Inspirados polo traballo do oceanógrafo Fergus J. Wood, que suxeriu que a proximidade da Lúa o 4 de xaneiro de 1912 puido causar mareas demasiado altas, os científicos exploraron como de pronunciado foi o seu efecto. Así descubriron que nesa data tivo lugar un acontecemento único: a Lúa e o Sol aliñáronse de tal modo que os "tiróns" gravitatorios dun e outro se reforzaban mutuamente, un efecto denominado "marea de primavera". O perigeo da Lúa -o seu achegamento máximo á Terra- foi o máis próximo en 1400 anos, e produciuse a menos de 6 minutos dunha Lúa chea. A isto hai que sumarlle que o perihelio da Terra -máximo achegamento ao Sol- sucedera o día anterior. En termos astronómicos, as probabilidades de que todas estas variables coincidisen son bastante remotas.