Son canceríxenas a Coca-Cola ou a Pepsi?

Muyinteresante.com

Pois en California, un dos seus colorantes si, o 4-metilimidazol, aínda que habería que tomar unhas mil latexes de refresco diarias para que tivese certa repercusión no organismo, segundo a propia Asociación de Fabricantes de Bebidas de Estados Unidos. De feito ambas marcas decidiron cambiar ligeramente a receita das súas bebidas refrescantes de cola neste estado para non ter que incluír unha etiqueta informativa sobre o posible risco de cancro relacionado con este colorante.

"Aínda que consideramos que non existe risco para o consumidor que xustifique o cambio, pedímoslles aos nosos proveedores de colorante de caramelo que reduzan os niveis de 4-metilimidazol para non ter que incluír dita advertencia sen base científica" explicaba a portavoz de Coca-Cola Diana Garza-Ciarlante ao xornal The Guardian.

En realidade, segundo o propio organismo regulador da administración americana, para que un consumidor inxerise a cantidade fornecida en roedores e na que se viron efectos adversos, tería que beberse máis de mil latexes de refresco ao día. Algo completamente imposible. Ata desde a Asociación Americana de Bebidas (ABA polas súas siglas en inglés), apuntan que California incluíu este colorante nas listas de cancerígenos sen estudos que certificasen casos de cancro en humanos, senón baseados en estudos en ratones e ratas no laboratorio.

En calquera caso, e ata que se demostre o contrario con máis estudos científicos, os refrescos non teñen risco para o organismo. Si algunha persoa chegase a tomarse mil latexes de refresco nun día, o último de que debería preocuparse é pola cantidade de 4-metilimidazol inxerida.

A esquizofrenia

A esquizofrenia é  un trastorno fundamental da personalidad, unha distorsión do pensamento. Os que a padecen teñen o sentimento de estar controlados por forzas extrañas. Poseen ideas delirantes que poden ser extravagantes, con alteracións da percepción, afecto anormal sen relación coa situación e autismo entendido como o aislamiento.

A esquizofrenia ten síntomas positivos como alucinacións, ideas delirantes, comportamentos gravemente desorganizados e cunha linguaxe desorganizada e incoherente e síntomas negativos como deixar de reaccionar ante os seus estímulos emocionais, ter pobreza na habla, falta de voluntad e incapacidad para disfrutar dos praceres.

Os síntomas negativos alteran a capacidade de funcionar na vida diaria dos pacientes, son persoas que se acaban aislando e acaban perdendo ós amigos. 

Tamén se produce unha despersonalización onde os fenómenos psíquicos como a percepción, a memoria ou os sentimentos aparecen como extraños a un mismo: síndrome del espejo.

Hay diferentes tipos de esquizofrenia: a esquizofrenia paranoide onde se sofren alucinacións, ideas delirantes, anisiedad, violencia.. A esquizofrenia desorganizada onde a linguaxe e o comportamento é desorganizado. A esquizofrenia simple que é un tipo de esquizofrenia sen alucinacións nin delirios, pero onde o enfermo perde as súas capacidades e non da a basto.A esquizofrenia hebefrénoica que empeza nunha idade temprana e sofren alteracións na conduta e delirios.

Friedrich Wilhelm Nietzche padeceu esquizofrenia e fixo grandes obras.

Quen fixo a primeira transmisión por radio da historia?

Foi o físico alemán Heinrich Rudolf Hertz, que en 1887 descubriu que as ondas electromagnéticas non só viaxan igual de rápido que a luz, senón que poden reflectirse, refractarse e difractarse. E logrou que dous partes diferentes e separadas dun aparello - unha antena emisora e unha antena receptora que el mesmo construíu- comunicásense mediante ondas electromagnéticas a través do aire. Era a primeira comunicación por radio da historia.

Unha década máis tarde, en 1897, o físico ruso Alexander Stepanovich Popov (1859-1905) inventou unha antena que lle permitiu comunicarse cun barco a cinco quilómetros da costa. O mesmo ano, o enxeñeiro italiano Guillermo Marconi perfeccionou o invento para lograr unha comunicación a 20 quilómetros de distancia e comezou a comercializar o seu invento, o que deu orixe á industria da radiotelegrafía.

A maldición de Ondine:

A maldición de Ondine (ou síndrome de hipoventilación alveolar central congénita), significa non durmir nunca sen respiradores automaticos , pois ao entrar ao soño pérdese a vontade e con iso o control consciente da función respiratoria. Este raro disturbio preséntase cando se perturba a funcionalidad dos centros da respiración situados no bulbo raquídeo ou estruturas veciñas..

A síndrome de Cotard:

A síndrome de Jules Cotard ou delirio nihilista é unha rara desorde no que a persoa que o sofre ten a crenza de que está morta, non existe, estase podrecendo e perdeu os órganos internos. Algúns enfermos ata chegan a percibir o cheiro da súa carne en putrefacción ou senten como os gusanos vanos devorando. Un caso famoso da síndrome Cotard describe a unha muller que estaba tan convencida da súa morte que insistía en vestir un sudario e instalouse nun ataúd. Pediu ser enterrada e como os seus familiares negáronse, permaneceu no seu ataúd ata que faleceu algunhas semanas despois.

Síndrome Riley-Day

Non sentir dor; pode parecer unha bendición pero chega a ser letal para quen padecen este mal que, entre outro síntomas, provoca insensibilidad á dor. A enfermidade é causada pola mutación dun xene e é unha condición rara na poboación xeral pero non nos xudeus asquenazí (descendientes dos xudeus de Europa do Leste), cunha incidencia estimada de 1 caso por cada 3.700 persoas. O mal fai que as súas vítimas sexan excepcionalmente propensas aos accidentes, porque simplemente non advirten os avisos comúns de dor como feridas, compresiones e quemaduras. Os nenos máis pequenos ata esquecen expirar, chegando á perda do coñecemento, xa que conteñen a respiración sen sentir a molestia que os nenos normais terían. Os pacientes con Riley-Day tenden a morrer mozos – a metade antes de chegar aos 30 – debido ás súas feridas.

Síndrome de Capgras: O mundo é un teatro

Seguimos a falar de enfermidades raras da mente pero xa se ter relación ca ciencia.

Trastorno infrecuente no que o suxeito cre que as persoas próximas foron substituídas por dobres ou se comportan como actores. A persoa considerada como impostora ten o mesmo parecido físico, pero o enfermo cre que a súa mente non é a da persoa orixinal. Quen o padecen non senten unha relación emocional entre a imaxe que ven e a persoa que recordan, moitas veces aceptan vivir cos “impostores” sabendo secretamente que non son quen din ser. Nalgúns casos non se recoñecen a eles mesmos no espello e séntense tan perturbados ao ver ao “Doppelgänger” no reflexo que teñen que retirar todos os espellos da casa. Outros casos son de pacientes que teñen a convicción de que a súa mascota, coche, cadeira, etc. foron cambiados por unha réplica exacta. É como estar nun universo paralelo. Toma o nome do psiquiatra francés Jean Marie Joseph Capgras.