Un xen determina o tamaño do cerebro

Un equipo internacional de investigadores localizou un xen que determina tanto o tamaño do cerebro como a intelixencia. O estudo, publicado en Nature Genetics, recompilou imaxes cerebrais de máis de 20.000 persoas de todo o mundo.


"Tiñamos dous obxectivos", indica Paul Thompson, da Universidade de California. "Por unha banda buscabamos xenes que aumentan o risco de padecer enfermidades mentais. E en segundo lugar queriamos atopar factores que provocan atrofia e reducen o tamaño do cerebro, que á súa vez é un indicador de afecciones como a esquizofrenia, o trastorno bipolar, a depresión, ou enfermidade de Alzheimer ou a demencia."


As análises revelaron que os cerebros de menor tamaño correspondíanse con cambios sutís no código xenético. Ademais, os resultados eran os mesmos para individuos de Europa, Australia e Norteamérica, polo que se poderían usar as mesmas dianas moleculares para desenvolver fármacos igual de efectivos nas tres rexións.

O xen da intelixencia :

Ademais, os investigadores tamén descubriron o xene que explica as diferenzas en intelixencia. Unha sinxela mutación no xene HMGA2 afecta tanto ao tamaño do cerebro, como á intelixencia. As persoas que posúen unha molécula de citosina en lugar de tirosina nunha rexión específica de devandito xene posúen cerebros maiores e obteñen mellores resultados nas probas de coeficiente intelectual.


Posto que algunhas enfermidades como o alzheimer, o autismo ou a esquizofrenia afectan aos circuítos cerebrais, os próximos esforzos dos investigadores centraranse na procura de xenes que inflúan nos mesmos e así poder desenvolver terapias máis efectivas para combater estas afecciones.

Traballar en turno de noite predispon a sufrir diabetes e obesidade

Tanto cruzar o charco en avión como traballar en quendas de noite non só causan ojeras, somnolencia e mal humor. Estas actividades tamén pode favorecer a diabetes e a obesidade por un desaxuste no reloxo biolóxico que altera a secreción da insulina,, segundo demostra un estudo que publica a revista Science Translational Medicine e do que se fai eco a axencia SINC.
 

Os nosos resultados mostran que as persoas que traballan en quendas de noite e teñen predisposición á diabetes teñen máis posibilidades de desenvolvela.

Para chegar a esta conclusión, Buxton e os seus colegas traballaron durante seis semanas con 21 persoas sas. Os voluntarios durmiron 10 horas diarias durante o tres primeiras semanas, pero logo o seu descanso reduciuse a 5,6 horas de soño cada 24 horas para simular as rotacións nas quendas de traballo. Ademais, no mes e medio que durou o estudo non puideron practicar exercicio.

A alteración dos ciclos de vixilia-soño afectou as células pancreáticas secretoras de insulina, que produciron un aumento de glicosa en sangue. É dicir, o paso previo á diabetes. Tamén a masa corporal viuse afectada, xa que os participantes mostraron unha redución da actividade metabólica que se podería traducir nun aumento de peso anual de máis de 4,5 quilos.

A boa noticia é que, se o reloxo circadiano reaxustábase, ao cabo de nove días os efectos negativos no organismo revertían. Os expertos aínda non están seguros de como mellorar a saúde despois de anos de interrupción circadiana, pero propoñen reducir a frecuencia nas quendas de traballo para minimizar as súas consecuencias. Neste sentido, as quendas de traballo que cambian cada mes serían menos prexudiciais que os que o fan cada poucos días.

MUY INTERESANTE

A SIMPATÍA DEPENDE DUN XEN? DEIXAMOVOS ISTA ENTRADA ,LEEDELA


http://www.muyinteresante.es/un-gen-para-la-simpatia

O Titanic:

O 10 de abril de 1912 o Titanic iniciaba a súa viaxe inaugural e partía desde Southampton (Inglaterra) rumbo a Nova York. O buque partiu con case unha hora de atraso xa que ao saír estivo a piques de chocar con outro barco que estaba amarrado no porto.

Hai 100 anos partía o buque máis famoso da historia, o Titanic. Nel viaxaban dez españois... lograron salvarse? que facían dentro do barco? O libro "Os dez do Titanic" destripa a historia desta decena de descoñecidos a bordo do "barco insumergible". En total dez historias das cales só sete conseguiron salvarse xunto con outros 697 pasaxeiros.

100 anos da traxedia náutica máis famosa de todos os tempos vista desde as historias persoais do dez pasaxeiros españois que viviron en primeira persoa o desastre.

Podería darse unha catástrofe como a do Titanic hoxe día?

Un experto en navegación do Instituto Marítimo da Universidade Southhampton (Reino Unido) chegou á conclusión de que as leccións aprendidas a raíz do afundimento do Titanic fan que resulte case imposible que a traxedia se repita.

Por outra banda, en relación cos avances na tecnoloxía, Shenov fai fincapé na enorme dispoñibilidade de chalecos e botes salvavidas nun barco de pasaxeiros moderno (grazas a cambios na lexislación), así como nas melloras no material de construción e o deseño dos compartimentos estancos nos grandes barcos. En definitiva, se ocorre un accidente como o do Titanic, a probabilidade de que se converta en traxedia e cóbrese vidas humanas é moi baixa,O Titanic naufragou na noite do 14 de abril de 1912 no Atlántico Norte ao chocar contra un iceberg, afundíndose a case 4.000 metros de profundidade. Ao cumprirse cen anos desa data, o pecio pasou a estar protexido pola Convención da UNESCO para a protección do patrimonio cultural subacuático.

Cal é a bacteria do Titanic?

Nun estudo publicado fai un par de anos na revista International Journal of Systematic and Evolutionary Microbiology, investigadores canadenses e españois desvelaban que identificara nos restos do RMS Titanic, afundidos a 3.800 metros baixo a superficie do océano, unha nova bacteria á que bautizaron como Halomonas titanicae, en honra ao transatlántico. Segundo puideron pescudar os científicos, o microbio do Titanic está a contribuír á súa deterioración dado que parece ser responsable dos ?rusticles? que loce o barco, que non son outra cousa que formacións con aspecto de estalactitas pero que están creadas pola corrosión de metais.


Os investigadores cren que Halomonas titanicae xoga un papel importante na reciclaxe de estruturas de ferro a certas profundidades, e que podería ser útil para o desmantelamento de vellos navíos e plataformas petrolíferas que foron limpados de toxinas e afundidos no océano.

A Lúa foi a responsable do afundimento do Titanic?


O afundimento do Titanic hai 100 anos é quizais o desastre máis famoso e máis estudado do século XX. Innumerables libros e películas examinaron con gran detalle as accións, decisións e erros que provocaron a colisión do transatlántico contra un iceberg na noite do 14 de abril de 1912 e o seu afundimento no transcurso dunhas horas, con aproximadamente 1500 persoas que perderon a vida nas xeadas augas do Atlántico norte.


Agora, un equipo de astrónomos da Universidade Estatal de Texas (EE UU) utilizou técnicas detectivescas celestes para examinar como un raro suceso lunar puido contribuír ao desastre. Donald Olson e Russell Doescher, xunto co editor da revista Sky&Telescope Roger Sinnott, darán a coñecer os seus achados no número de abril desta publicación. Inspirados polo traballo do oceanógrafo Fergus J. Wood, que suxeriu que a proximidade da Lúa o 4 de xaneiro de 1912 puido causar mareas demasiado altas, os científicos exploraron como de pronunciado foi o seu efecto. Así descubriron que nesa data tivo lugar un acontecemento único: a Lúa e o Sol aliñáronse de tal modo que os "tiróns" gravitatorios dun e outro se reforzaban mutuamente, un efecto denominado "marea de primavera". O perigeo da Lúa -o seu achegamento máximo á Terra- foi o máis próximo en 1400 anos, e produciuse a menos de 6 minutos dunha Lúa chea. A isto hai que sumarlle que o perihelio da Terra -máximo achegamento ao Sol- sucedera o día anterior. En termos astronómicos, as probabilidades de que todas estas variables coincidisen son bastante remotas.

Fármacos para mellorar a memoria

Un pequeno fragmento de proteína mellora a capacidade de aprendizaxe e de retención de información espacial en ratos, segundo informa un estudo publicado na revista PLoS Biology por científicos españois do Centro de Bioloxía Molecular "Severo Ochoa" (CSIC-Universidade Autónoma de Madrid).

Os investigadores basearon o seu traballo na plasticidad sináptica, un fenómeno polo que as conexións neuronais modifícanse como consecuencia de actividades e experiencias previas. Este mecanismo implica que o intercambio de información no cerebro vai variando ao longo da vida e, o que é máis interesante, pódese modificar para facilitar a memoria.

"Desde fai aproximadamente tres décadas, sábese que as conexións sinápticas entre neuronas non son estáticas, senón que responden á actividade neuronal modificando a súa intensidade,", explica José A. Esteban, un dos autores. "Así, estímulos do exterior poden provocar que algunhas sinapsis poténciense, mentres outras se debilitan". Os investigadores empregaron o péptido FGL, un fragmento de proteína implicada na comunicación celular. Esta molécula induce a formación de novos receptores de neurotransmisores no hipocampo, unha zona do cerebro na que se producen procesos relacionados coa aprendizaxe e a memoria. Ao fornecer FGL a ratas de laboratorio, a súa capacidade de retención de información espacial e de aprendizaxe aumentou significativamente.

Os resultados revelan que os mecanismos de plasticidad sináptica pódense manipular con fármacos de forma que aumente a capacidade cognitiva, polo menos en animais de laboratorio. "Este traballo oriéntanos acerca de posibles vías de intervención terapéutica para enfermidades mentais nas que estes mecanismos son defectuosos", subliñou Shira Knafo, co-autora do estudo.

Oito cousas que non sabías sobre o autismo :

Sobre o autismo:

Polo menos un de cada 150 nenos sofre autismo. Contámosche oito descubrimentos recentes sobre este trastorno cuxos principais signos e síntomas afectan á comunicación, as interaccións sociais e as condutas repetitivas.

Mal de xenios. Que tiñan en común Albert Einstein, Isaac Newton, Mozart, Beethoven, Inmanuel Kant e Hans Christian Andersen? Segundo ha concluído Michael Fitzgerald, psiquiatra irlandés do Trinity Collage de Dublín, todos estes grandes xenios da historia sufriron algunha forma de autismo ao longo da súa vida.

Cabeza grande. Os nenos con autismo teñen máis niveis de hormonas implicadas no crecemento (factores de crecemento insulínicos tipos 1 e 2) que aqueles que non padecen a enfermidade. Iso explicaría por que a circunferencia da cabeza nos autistas é máis grande, segundo concluía un recente estudo da Universidade de Cincinnati (EE UU) publicado en Clinical Endocrinology.

A reputación non importa. De acordo cunha investigación do Instituto Tecnolóxico de California (Caltech), aos autistas non lles importa o que os demais pensan deles. Para demostralo, os científicos compararon o seu comportamento á hora de facer doazóns económicas a UNICEF en dúas condicións: estando sós e cando eran observados por outra persoa. Os suxeitos sans doaban máis en presenza dun observador, porque tiñan en conta como repercutiría na súa reputación social. A contía doada polos autistas, con todo, era idéntica en ambas as situacións. As conclusións publicáronse na revista PNAS.

Procesan mellor. Os autistas teñen maior capacidade de procesar información que o común dos mortais, o que podería explicar a porcentaxe aparentemente maior que a media de persoas autistas que traballan no sector da tecnoloxía da información, afirman investigadores de Reino Unido. Ademais desta maior capacidade de procesar información, os autistas son máis capaces de detectar información que se considera esencial, segundo o estudo, que aparecía na publicación Journal of Abnormal Psychology.

Cara autista. O rostro dos nenos con autismo ten trazos característicos, de acordo cun estudo publicado hai pouco na revista Molecular Autism. Concretamente, teñen os ollos e a boca máis anchos, a zona alta da cara máis grande do habitual e a zona media da cara (nariz e fazulas) algo máis pequena que a media.

Prematuros. Os bebés prematuros e os que nacen con baixo peso teñen unha predisposición cinco veces maior a desenvolver autismo que aqueles que nacen cun peso normal, segundo un estudo publicado na revista Pediatrics e baseado en datos obtidos durante 21 anos.

Vantaxes na prehistoria. Algúns dos xenes que contribúen ao autismo poderían ser seleccionados no pasado porque proporcionaban maiores habilidades en intelixencia espacial, concentración e memoria, calidades que favorecían a quen padecían autismo á hora de cazar e colleitar.

Neuronas espello. As persoas que sofren autismo tenden a ter problemas en canto ás habilidades sociais e resúltalles case imposible mostrar empatía ao comunicarse con outra persoa. De acordo cunha investigación dada a coñecer en Biological Psychiatry, débese a fallos no sistema das neuronas espello (as encargadas de comprender e anticipar os desexos e as accións dos demais), que non se bloquean pero desenvólvense con extremada lentitude.

Otzi, el hombre del hielo - Conservado en los Alpes.

O xenoma de Ötzi, o “home do xeo”:

 Faleceu fai 5.200 anos e cuxa momia glaciar foi descuberta nos Alpes italianos en 1991, acaba de ser secuenciado. Gracias as baixas temperaturas, conservouse perfectamente.

Os investigadores reconstruíron o seu aspecto e han diagnosticado que problemas de saúde padecía.
A análise do xenoma desta momia, que no momento da morte contaba con 45 anos, desvelou que Ötzi medía 1,60 metros e pesaba uns 50 quilos, así como que o seu grupo sanguíneo era 0, que tiña os ollos marróns e o cabelo castaño, e que sufría de intolerancia á lactosa. Os xenes de Ötzi indican que os seus devanceiros migraron de Oriente Medio e a súa carga xenética garda similitud coa de habitantes de illas como Córcega e Cerdeña .



Por outra banda, a momia evidencia non só unha predisposición xenética a padecer enfermidades cardíacas senón tamén síntomas de habela sufrido en forma de arteriosclerosis -endurecimiento das arterias-. O dato é interesante tendo en conta que, fai cinco mil anos, Ötzi non estaba exposto aos factores de risco que padece a sociedade actual. Ademais, tampouco era obeso e non tiña unha vida sedentaria. “Usaremos os datos de Ötzi para pescudar como se desenvolveron en orixe as enfermidades cardiovasculares humanas”, anunciou o antropólogo Albert Zink, coautor do estudo que publica Nature Communications.

Os científicos tamén identificaron restos de bacterias do xénero Borrelia, o que supón a evidencia máis antiga da enfermidade de Lime ou borreliosis, unha infección transmitida por garrapatas de patas negras.