Síndrome Riley-Day

Non sentir dor; pode parecer unha bendición pero chega a ser letal para quen padecen este mal que, entre outro síntomas, provoca insensibilidad á dor. A enfermidade é causada pola mutación dun xene e é unha condición rara na poboación xeral pero non nos xudeus asquenazí (descendientes dos xudeus de Europa do Leste), cunha incidencia estimada de 1 caso por cada 3.700 persoas. O mal fai que as súas vítimas sexan excepcionalmente propensas aos accidentes, porque simplemente non advirten os avisos comúns de dor como feridas, compresiones e quemaduras. Os nenos máis pequenos ata esquecen expirar, chegando á perda do coñecemento, xa que conteñen a respiración sen sentir a molestia que os nenos normais terían. Os pacientes con Riley-Day tenden a morrer mozos – a metade antes de chegar aos 30 – debido ás súas feridas.

Síndrome de Capgras: O mundo é un teatro

Seguimos a falar de enfermidades raras da mente pero xa se ter relación ca ciencia.

Trastorno infrecuente no que o suxeito cre que as persoas próximas foron substituídas por dobres ou se comportan como actores. A persoa considerada como impostora ten o mesmo parecido físico, pero o enfermo cre que a súa mente non é a da persoa orixinal. Quen o padecen non senten unha relación emocional entre a imaxe que ven e a persoa que recordan, moitas veces aceptan vivir cos “impostores” sabendo secretamente que non son quen din ser. Nalgúns casos non se recoñecen a eles mesmos no espello e séntense tan perturbados ao ver ao “Doppelgänger” no reflexo que teñen que retirar todos os espellos da casa. Outros casos son de pacientes que teñen a convicción de que a súa mascota, coche, cadeira, etc. foron cambiados por unha réplica exacta. É como estar nun universo paralelo. Toma o nome do psiquiatra francés Jean Marie Joseph Capgras.

Síndrome de Asperger.

O síndrome de Asperger (AS) que padece o carismático Sheldon Cooper (o persoaxe), da serie televisiva The Big Bang Theory, é un transtorno caracterizado por intereses limitados ou unha preocupación inusual e obsesiva cun obxecto ou un tema en particular, chegando a excluir outras actividades e temas de conversación. As persoas que o padece soen ter unha intelixencia normal ou lixeiramente por enriba da media, pero mostran rutinas ou rituales repetitivos, así como unha tendencia a falar de maneira demasiado formal ou monótona e a interpretar figuras retóricas e ironías de maneira literal. As veces a súa linguaxe corporal é inexistente. Tamén exhiben un comportamento social e emocionalmente inadecuado e se amosan incapaces de interactuar exitosamente cos demais. A torpeza física e a ausencia de empatía cara ós demas son outros rasgos característicos da enfermidade, que soénse diagnosticar en idade escolar. Estímase que en torno a 3 de cada 1000 nenos poderían padecer o transtorno, que é máis frecuente nos varóns e clasifícanse como un transtorno do espectro autista  (TEA).Créese que científicos como Albert Einstein ou Isaac Newton, artistas como Miguel Ángel e músicos brillantes como Beethoven puideron padecer o síndrome de Asperger.

e Seguimos!!

O TRASTORNO BIPOLAR DE ROBERT SCHUMANN:

Naceu o 8 de xuño de 1810 en Zwickau (Alemania) , un dos músicos máis célebres do romanticismo.

 

A ENFERMIDADE MENTAL DE SCHUMAN:

 

Tras varios intentos de suicidio. Schuman morreu finalmente nun manicomio apenas acababa de cumprir os 46 anos. Como con tantos outros xenios xurdiu ao largo da historia,  Robert Schumann que sufría algo que na súa época eran considerados ataques de locura e que ata non fai moito chamamos psicosis maniaco-depresiva, unha enfermidade que hoxe coñecemos como trastorno bipolar.

A inmensa maioría das obras de Schumann foron compostas durante as súas fases maniacas e é curioso comprobar como ao trasladar a un gráfico a súa produción musical así como a evolución da súa enfermidade (coñecida tanto polas súas cartas persoais como polas datas dos seus ingresos manicomiales) non encontramos con dous trazados superpoñibles tal e como pode apreciarse na gráfica na que o número de ingresos e a densidade da súa produción coinciden significativamente.

La Creatividad y los Trastornos:

Polo menos desde o romanticismo creuse que o xenio artístico e a tolemia eran, como mínimo, parentes próximos. Son moitos os poetas famosos dos séculos XVII e XIX -entre os ingleses, por exemplo, William Blake, Lord Byron e Lord Tennyson- que deixaron testemuño de extremos cambios de humor. Moitos poetas modernos estadounidenses, como John Berryman, Randall Jarrell ou Anne Sexton, estiveron hospitalizados algún tempo por teima ou por depresión. E moitos pintores e compositores como van Gogh, Ou'Keeffe ou Schumann sufriron trastornos parecidos. Hai moitas evidencias anecdóticas de relación entre a psicose maníacodepresiva ou trastorno bipolar e o trastorno unipolar, por unha banda, e a arte e a literatura, por outra.

VINCENT VAN GOGH :

Van gogh tivo moitas dificultades ao longo da súa vida, en 1882 coñeceu a Clasina Maria Hoornik, coñecida como Tempa, conivivieron xuntos durante 1ano e medio, esta con 2 fillos. A súa relación foi tormentosa, en parte debido ás volátiles personalidades de ambos, e tamén por mor da extrema pobreza na que viviron.

O ano 1883 foi outro de transición para Van Gogh, tanto na súa vida persoal como na artística. Comezou a experimentar con óleos en 1882, pero non foi ata 1883 cando comezou a traballar con este medio con maior frecuencia. Conforme as súas habilidades para debuxar e pintar incrementábanse, a súa relación con Tempa deteriorábase ata que finalmente separáronse. Decidiu recuperarse da súa relación errada illándose completamente.

Con moita tristeza, particularmente polos seus sentimentos cara aos fillos de Tempa, deixou A Haia e viaxou a Drenthe, un distrito case abatido de Holanda. Durante as seguintes 6 semanas viviu case como nómade, movéndose por toda a rexión e debuxando e pintando as paisaxes afastadas e aos seus habitantes. Durante os primeiros meses de 1885 Van Gogh continuou a súa serie de retratos de campesiños; vía estes traballos como ?estudos?, que lle servirían para mellorar a súa técnica e preparar a súa obra máis ambiciosa realizada ata esa data. Traballou durante marzo e abril nestes ?estudos?, aínda que tivo unha breve distracción no seu traballo debido á morte do seu pai o 26 de marzo. Eles mantiveran unha relación moi forzada durante os últimos anos, pero, aínda que certamente non estaba feliz pola morte do seu pai, puido separarse emocionalmente e continuar co seu traballo. Todos os anos de traballo duro, de continuo refinamiento da súa técnica e de aprender a traballar cun medio diferente, serviron de chanzos intermedios para lograr a súa primeira obra importante: ?Os comedores de papas.?

Pasa 2 anos en París,un impacto tremendo na súa actual evolución como artista, pero el adquirira o que estaba buscando e era tempo de moverse. Mudouse entón a Arlés a principios de 1888.

Instalado en Arlés, ao sur de Francia, coa intención de crear un taller de artistas, Paul Gauguin desprazouse ata alí e pasaron xuntos unha tempada, na cal as súas desordes mentais impediron que a relación mantivésese. Un día Gauguin saíu a camiñar, nun momento sentiu pasos tras o, e ao virarse descubriu a Van Gogh que se achegaba ao de xeito agresivo. Ao verse descuberto Van Gogh retirouse e Gauguin proseguiu o seu camiño; pero ao regresar ao estudo que compartían xuntos, atopou a Van Gogh, sanguento tras haberse cortado unha orella, que logo regalou a unha prostituta. Este incidente foi sinalado por algúns investigadores como o clímax da paranoia de Van Gogh.

A semana que seguiu á mutilación da orella foi crítica para Van Gogh, mental e psíquicamente. Tivo unha gran perda de sangue e continuou sufrindo serios ataques nos cales quedaba incapacitado.

Aínda que estaba producindo algúns dos seus mellores traballos, deuse conta que a súa posición era precaria, e logo de discusións co seu irmán, acordou confinarse voluntariamente enun asilo.

O 23 de decembro de 1889, exactamente 1 ano despois do incidente da orella, sufriu outro ataque: unha "aberración", como el mesmo o referiu. O ataque foi serio e durou preto dunha semana, pero se recuperou razoablemente rápido e volveu pintar, esta vez principalmente copias de traballos doutros artistas, por mor do seu confinamento baixo teito, tanto polo seu estado de saúde mental como polo clima. Tristemente, sufriu máis ataques durante os primeiros meses de 1890, que foron cada vez máis frecuentemente e deixárono máis incapacitado que calquera dos anteriores. Ironicamente, durante este tempo, cando estaba probablemente no seu peor momento e no estado mental máis desesperado, os seus traballos comezaron a recibir finalmente aplausos da crítica.

Os últimos anos da súa vida estiveron marcados polos seus permanentes problemas mentais, que o levaron a ser recluído en sanatorios, así como pola estreita relación co seu irmán, quen o sostiña economicamente e alentábao moralmente. O seu comportamento agresivo e solitario fano ser un paria dos diferentes sitios onde habitaba, e fixérono vivir unha vida de frustracións amorosas ao ser rexeitado por cada unha das súas pretendidas.

Expúxose que Van Gogh presentaba varios problemas psiquiátricos: trastornos da personalidade, trastorno bipolar con episodios de depresión e hipomanía, epilepsia e tamén esquizofrenia paranoica. Aínda así, fixo grandes obras.

SEGUIMOS

Ludwig van Beethoven :

SEGUIMOS CON ISTE TIPO DE CASOS NO QUE CERTAS ENFERMIDADES DAN LUGAR A VERDADEIRAS OBRAS DE ARTE VENCELLANDO A  O NOSO QUERIDÍSIMO BEETHOVEN

Beethoven no seu último tramo de vida era sordo e nesta época creou a súa mellor obra a chamada NOVENA SINFONÍA que foi dada grazas a imaxinación das notas xa que non podia escoitar .
Un verdadeiro maestro que supera as adversidades e ata as aproveita.

RELACIÓNS ARTÍSTICAS CON SÍNDROMES E ENFERMIDADES QUE FINALMENTE DAN LUGAR A VERDADEIRAS OBRAS MAESTRAS

Hola amig@s hoxe queremos dirixirnos hacia vós para mostraros certas enfermidades bastante extrañas que poden dar lugar a verdadeiras obras de arte.

LEWIS CARROLL
Neste apartado comézaremos polo síndrome do chamado "ALICIA NO PAÍS DAS MARAVILLAS" deixámovos este enlace para que vos informedes mellor desta enfermidade.



http://www.muyinteresante.es/el-sindrome-de-alicia-en-el-pais-de-las-maravillas



A primeira relación entre estas enfermidades e as obras de arte atópase en que se cree que o autor deste conto padecía esta enfermidade polo que as súas sensacións deron lugar a esta obra artística.