viernes, 10 de febrero de 2012

Pierre Duhem

Pierre Duhem :

 Nació el 10 de junio de 1861 en París y murió el 14 de septetiembre de 1916. Era un francés físico, matemático y filósofo de la ciencia, el más conocido por sus escrituras de criterios experimentales y por el desarrollo científico en Edades medias. Duhem también hizo contribuciones importantes a la ciencia de su día, particularmente en los campos de hidrodinámica, elasticidad, y termodinámica.Sin duda, fue uno de los físicos más importantes de su época. Fue un convencido católico, y llevó una vida realmente ejemplar en todos los aspectos.
Duhem era un trabajador infatigable que, a pesar de su gran talla, no llegó a ser profesor en París, quizá debido a obstáculos ideológicos. Esto le permitió trabajar mucho por su cuenta. Estaba interesado en la historia de la ciencia y se puso a investigar en el pasado. Ante su sorpresa, fue encontrando en los archivos franceses muchos manuscritos antiguos, nunca publicados, que arrojaban nuevas luces acerca del nacimiento de la ciencia moderna.
Duhem trabajó directamente con muchos manuscritos medievales inéditos. Su trabajo le llevó al convencimiento de que la Edad Media, especialmente en la Universidad de París, pero también en la de Oxford y en otros centros intelectuales, fue una época en la que paulatinamente se fueron desarrollando los conceptos que permitieron el nacimiento sistemático de la ciencia experimental moderna en el siglo XVII. Los trabajos de Duhem abrieron un enorme campo de investigación que ha sido continuado por importantes historiadores de todo tipo de países e ideologías.

- Sus obras :
La lista de sus artículos y libros ocupa 17 páginas de un libro de buen tamaño. Escribió mucho sobre temas científicos muy especializados, y también se ocupó de filosofía e historia de la ciencia. Varias de sus obras son libros en varios volúmenes, y una de ellas tiene 10 volúmenes de 500 páginas cada uno.
Ninguna obra de Duhem está traducida al castellano. Hay, en cambio, algunas traducidas a otros idiomas; incluso una de ellas, "La teoría física", fue traducida al alemán dos años después de su aparición, con un prefacio muy favorable de Ernst Mach, otro importante físico-filósofo cuyas ideas tenían poco de católicas.
Otras obras de Duhem, L'évolution de la mécanique (1902) , Les origines de la statique (1903)

¿Por qué enseñamos los dientes cuando sonreímos?

Un estudio sobre las expresiones faciales de los gorilas ha revelado que estos primates sonríen habitualmente mientras juegan para ofrecer una señal amistosa a sus semejantes. Así, al mostrar los dientes a sus compañeros les están diciendo que no van a dañarlos, concluyen científicos de la Universidad de Plymouth (Reino Unido) en un estudio que publica la revista American Journal of Primatology. Estas conductas permitan explicar el origen de la sonrisa y la risa en seres humanos, explican los autores.

Los investigadores aseguran que, en concreto, los gorilas tienen dos expresiones faciales principales vinculadas a la risa. La “cara de juego”, que implica abrir mucho la boca, en un gesto que recuerda a una carcajada, y que se suele acompañar de contacto físico (palmadas en la espalda, etc.). La segunda expresión es similar a la sonrisa humana y consiste en mostrar la fila de dientes superiores, que en el caso de los primates indicaría sumisión. En los humanos “también puede usarse como señal de sumisión, por ejemplo si nos cruzamos al jefe en el pasillo”, explica Bridget Waller, coautora del trabajo. Pero es aún más frecuente que se utilice como una señal amistosa, de acercamiento.

http://www.muyinteresante.es/ipor-que-ensenamos-los-dientes-cuando-sonreimos

MUY INTERESANTE.ES

jueves, 9 de febrero de 2012

Ernest Mach

 
(Brno, Imperio austríaco, 18 de febrero de 1838 - Múnich, Imperio Alemán, 19 de febrero de 1916)

 Mach foi educado na casa ata os 14 anos de idade, despois foi brevemente ao ximnasio (ensino medio) antes de entrar na Universidade de Viena aos 17 anos. Recibiu o seu doutorado en física en 1860 e ensinou mecánica e da física en Viena ata 1864, cando se fixo profesor de matemáticas na Universidade de Graz. Intereses de Mach xa comezara a volver para a psicoloxía e fisioloxía da sensación, a pesar de continuar a identificar-se como físico e para dirixir a investigación física ao longo da súa carreira. Durante a década de 1860 descubriu o fenómeno fisiolóxico que veu ser coñecido como bandas de Mach, a tendencia do ollo humano a ver bandas claras ou escuras preto das fronteiras entre diferentes áreas de forte iluminación.
     
Mach deixou Graz para facer profesor de física experimental na Universidade Charles, en Praga, en 1867, permanecendo alí durante os próximos 28 anos. Alí, realizou estudos sobre a sensación cinestésica, o sentimento asociado ao movemento e aceleración. Entre 1873 e 1893, desenvolveu técnicas ópticas e fotográficas para a medición das ondas sonoras ea propagación de ondas. En 1887, estableceu os principios da Supersonics eo número de Mach - a razón entre a velocidade dun obxecto para a velocidade do son. En Beitrdge zur Analyse der Empfindungen (1886; Contribucións para a Análise das sensacións, 1897), Mach avanzou o concepto de que todo coñecemento deriva da sensación, polo tanto, fenómenos baixo investigación científica só pode ser comprendido en termos de experiencias, ou "sensacións , "presente na observación dos fenómenos. Esa visión leva á posición de que ningunha declaración na ciencia natural é admisible, a non ser que é empíricamente verificable.
Criterios excepcionalmente rigorosas de Mach de verificabilidade levou a rexeitar tales conceptos metafísicos como tempo e espazo absolutos, e preparou o camiño para a teoría da relatividade de Einstein.
     
Macho tamén propuxo o principio físico, coñecido como principio de Mach, que a inercia (a tendencia dun corpo en repouso para permanecer en repouso e dun corpo en movemento para continuar en movemento na mesma dirección) resulta dunha relación de ese obxecto con toda o resto da materia no universo. Inercia, Mach argumentou, aplícase só como unha función da interacción entre un organismo e outros corpos do universo, mesmo a distancias enormes.
Teorías de inercia de Mach tamén foron citados por Einstein como unha das inspiracións para as súas teorías da relatividade.
     
Macho regresou á Universidade de Viena como profesor de filosofía indutiva, en 1895, pero sufriu un derrame hai dous anos máis tarde e se aposentou da busca activa en 1901, cando foi nomeado para o parlamento austríaco.
El continuou a ensinar e escribir na xubilación, a publicación Erkenntnis und Irrtum ("Coñecemento e erro") en 1905 e unha autobiografía en 1910.
    
Número de Mach, en mecánica dos fluídos, é a razón entre a velocidade dun fluído para a velocidade do son no que o fluído, co nome de Ernst Mach (1838-1916), un físico austríaco e filósofo. No caso dun obxecto en movemento a través dun fluído, como unha aeronave en voo, o número de Mach é igual á velocidade do obxecto en relación ao fluído dividido pola velocidade do son no que o fluído. Números de Mach menos dunha indican o fluxo de subsónico; os máis grande que un fluxo, supersónico. Fluxo de fluído, ademais, se clasifica como compressível ou incompressível, con base no número de Mach. Por exemplo, o gas que flúe cun número de Mach de menos de tres décimas pode ser considerado incompressível, ou de densidade constante, un punto de vista de que simplifica moito o análise do seu comportamento.
Para máis números de Mach, a compresibilidade debe ser considerado, como o voo de aeronaves, naves espaciais de reentrada, e jet-foguete de propulsión e sistemas.

    
Principio de Mach, en cosmoloxía, é a hipótese de que as forzas inerciais vividas por un corpo en movemento non uniforme son determinados pola cantidade e distribución de materia no universo. Foi chamado por Albert Einstein, tras o físico austríaco do século 19 e filósofo Ernst Mach. Einstein descubriu as hipóteses útiles na formulación da súa teoría da relatividade xeral - é dicir, foi suxestivo dunha conexión entre a xeometría ea materia - e atribuíu a idea de Mach, sen saber que o inglés filósofo George Berkeley propuxera a mesma opinión durante os anos 1700. (Berkeley argumentou que todo o movemento, tanto uniforme e non uniforme, foi en relación ás estrelas distantes.) Einstein despois abandonaron o principio cando se entendeu que a inercia está implícito na ecuación xeodésica de movemento e non precisa depender da existencia da materia noutro lugar no universo.



Ernst Mach foi un físico austríaco e filósofo que estableceu principios importantes da óptica, mecánica e dinámica das ondas e que apoiou a visión de que todo coñecemento é unha organización conceptual dos datos da experiencia sensorial (ou observación).
     

Paul Feyerabend

É UN DOS MÁIS IMPORTANTES DA FILOSOFÍA E CIENCIA COMTEMPORANEA , E UNHA DAS FIGURAS MÁIS ATRACTIVAS DESTA RAMA .
http://bibliotecadigital.ilce.edu.mx/sites/ciencia/volumen3/ciencia3/161/html/sec_53.html

James watt

Un dos inventores trascendentes da ciencia e un dos que máis chamou a miña atención da materia de examen.

http://es.wikipedia.org/wiki/James_Watt

martes, 7 de febrero de 2012

Simone de Beauvoir


Simone de Beauvoir: filósofa existencialista, pensadora de nuestra libertad

 

 

Esta intelectual francesa publicó en 1949 un libro que fue un escándalo y que contribuiría de manera fundamental a transformar las sociedades occidentales: El Segundo Sexo. Esta obra, que hoy ya es un clásico, no suscita la indignación que produjo en aquella época y, en cambio, nos permite, entre otras cosas, hacer un balance del camino recorrido hacia la igualdad entre los sexos y evaluar las asignaturas aún pendientes. A propósito de ella, Celia Amorós [1] recuerda que Hegel comparó la Filosofía a la lechuza, ave de Minerva que levanta su vuelo al atardecer. Con esta metáfora, el maestro de la dialéctica apuntaba al hecho de que toda verdadera Filosofía es el espíritu de su tiempo elevado a concepto. En este sentido, Simone de Beauvoir expresaría en los términos de la filosofía existencialista todo un ciclo de reivindicaciones de igualdad de las mujeres que comienza con la Ilustración y lleva a la obtención del voto y al acceso a la enseñanza superior en el primer tercio del siglo XX. [2]
En 1949 era una voz solitaria en una sociedad occidental que había vuelto a recluir las mujeres en el hogar, una vez extinguido el movimiento sufragista. Sin embargo, las teóricas de las distintas y contrapuestas corrientes del feminismo (liberal, radical y socialista) que resurgiría en los sesenta, después de un largo paréntesis de silencio, reconocieron ser "hijas de Beauvoir" [3]. Habían leído su obra y, a partir de ella, elaboraron una praxis específica orientada hacia la inclusión del colectivo femenino en el mundo de la Cultura, es decir, en el ámbito donde se decide el destino de la humanidad: política, economía, derecho, ciencia, arte... La famosa frase de Beauvoir "No se nace mujer, se llega a serlo" constituyó un punto de referencia esencial para pensar el Eterno Femenino con criterios constructivistas. Afirma Amelia Valcárcel que Simone de Beauvoir hizo filosofía “tomando así entre las manos un logos que siempre mantuvo a la conciencia mujer en la heteronomía" [4]. La condición de heteronomía de las mujeres consiste en ser nombradas por el discurso dominante como Otra que se resuelve en una serie de características adscriptivas. Heteronomía es despojo de la autonomía. Las figuras de la heteronomía son las "designaciones ilegítimas" (mujer decente, prostituta...) a las que cada individuo de sexo femenino debía plegarse para encontrar su sitio en la sociedad patriarcal.
En el feminismo existencialista de Simone de Beauvoir, el ser humano no es una esencia fija, sino "existencia", es decir "proyecto", "trascendencia", "autonomía", "libertad". Por lo tanto, escamotear a un individuo las posibilidades de proyectar su vida según lo entienda por el hecho de pertenecer al "segundo sexo", al sexo femenino, es dominación, es injusticia. Observemos que esta idea fundamental de El Segundo Sexo es hoy asumida por millones de personas que no han leído esta obra ni han oído hablar de ella. Sus principios han sido incorporados a las políticas de igualdad europeas y han dado lugar a los estudios feministas y de género de centros universitarios de vanguardia. Teresa López Pardina en Simone de Beauvoir. Una filósofa del siglo XX [5]expone las claves del pensamiento de Beauvoir, realizando una apasionada defensa de sus teorías frente a algunas críticas postmodernas. En este estudio, encontramos un fino análisis de las diferencias entre el existencialismo sartreano y la versión beauvoireana. Simone de Beauvoir no se consideraba a sí misma como filósofa porque concedía ese rango únicamente a los creadores de sistemas. Sin embargo, objeta T. López Pardina, en la historia de la Filosofía hay muchos pensadores que no han creado sistemas (Bacon y Rousseau entre otros) y no por ello se los deja de considerar filósofos. Corresponde señalar aquí que Michèle Le Doeuf y Toril Moi [6]interpretan esta excesiva modestia como resultado de la temprana rendición de Beauvoir frente a Sartre. La admiración que le profesaría y su decisión de considerarse segunda con respecto a él sería el punto ciego no percibido por su aguda crítica a la condición femenina.

viernes, 27 de enero de 2012

GRAFENO

Aquí deixamos os futuros avances tecnolóxicos.
Onde poderemos contar con pantallas e ordenadores feitos de grafeno un novo matareial transparente moi bó conductor da electricidade.
Dificil de explicar, velo para crelo.
un saúdo chic@s


http://www.youtube.com/watch?v=zrQz1CQO8yo