viernes, 10 de febrero de 2012

¿Por qué enseñamos los dientes cuando sonreímos?

Un estudio sobre las expresiones faciales de los gorilas ha revelado que estos primates sonríen habitualmente mientras juegan para ofrecer una señal amistosa a sus semejantes. Así, al mostrar los dientes a sus compañeros les están diciendo que no van a dañarlos, concluyen científicos de la Universidad de Plymouth (Reino Unido) en un estudio que publica la revista American Journal of Primatology. Estas conductas permitan explicar el origen de la sonrisa y la risa en seres humanos, explican los autores.

Los investigadores aseguran que, en concreto, los gorilas tienen dos expresiones faciales principales vinculadas a la risa. La “cara de juego”, que implica abrir mucho la boca, en un gesto que recuerda a una carcajada, y que se suele acompañar de contacto físico (palmadas en la espalda, etc.). La segunda expresión es similar a la sonrisa humana y consiste en mostrar la fila de dientes superiores, que en el caso de los primates indicaría sumisión. En los humanos “también puede usarse como señal de sumisión, por ejemplo si nos cruzamos al jefe en el pasillo”, explica Bridget Waller, coautora del trabajo. Pero es aún más frecuente que se utilice como una señal amistosa, de acercamiento.

http://www.muyinteresante.es/ipor-que-ensenamos-los-dientes-cuando-sonreimos

MUY INTERESANTE.ES

jueves, 9 de febrero de 2012

Ernest Mach

 
(Brno, Imperio austríaco, 18 de febrero de 1838 - Múnich, Imperio Alemán, 19 de febrero de 1916)

 Mach foi educado na casa ata os 14 anos de idade, despois foi brevemente ao ximnasio (ensino medio) antes de entrar na Universidade de Viena aos 17 anos. Recibiu o seu doutorado en física en 1860 e ensinou mecánica e da física en Viena ata 1864, cando se fixo profesor de matemáticas na Universidade de Graz. Intereses de Mach xa comezara a volver para a psicoloxía e fisioloxía da sensación, a pesar de continuar a identificar-se como físico e para dirixir a investigación física ao longo da súa carreira. Durante a década de 1860 descubriu o fenómeno fisiolóxico que veu ser coñecido como bandas de Mach, a tendencia do ollo humano a ver bandas claras ou escuras preto das fronteiras entre diferentes áreas de forte iluminación.
     
Mach deixou Graz para facer profesor de física experimental na Universidade Charles, en Praga, en 1867, permanecendo alí durante os próximos 28 anos. Alí, realizou estudos sobre a sensación cinestésica, o sentimento asociado ao movemento e aceleración. Entre 1873 e 1893, desenvolveu técnicas ópticas e fotográficas para a medición das ondas sonoras ea propagación de ondas. En 1887, estableceu os principios da Supersonics eo número de Mach - a razón entre a velocidade dun obxecto para a velocidade do son. En Beitrdge zur Analyse der Empfindungen (1886; Contribucións para a Análise das sensacións, 1897), Mach avanzou o concepto de que todo coñecemento deriva da sensación, polo tanto, fenómenos baixo investigación científica só pode ser comprendido en termos de experiencias, ou "sensacións , "presente na observación dos fenómenos. Esa visión leva á posición de que ningunha declaración na ciencia natural é admisible, a non ser que é empíricamente verificable.
Criterios excepcionalmente rigorosas de Mach de verificabilidade levou a rexeitar tales conceptos metafísicos como tempo e espazo absolutos, e preparou o camiño para a teoría da relatividade de Einstein.
     
Macho tamén propuxo o principio físico, coñecido como principio de Mach, que a inercia (a tendencia dun corpo en repouso para permanecer en repouso e dun corpo en movemento para continuar en movemento na mesma dirección) resulta dunha relación de ese obxecto con toda o resto da materia no universo. Inercia, Mach argumentou, aplícase só como unha función da interacción entre un organismo e outros corpos do universo, mesmo a distancias enormes.
Teorías de inercia de Mach tamén foron citados por Einstein como unha das inspiracións para as súas teorías da relatividade.
     
Macho regresou á Universidade de Viena como profesor de filosofía indutiva, en 1895, pero sufriu un derrame hai dous anos máis tarde e se aposentou da busca activa en 1901, cando foi nomeado para o parlamento austríaco.
El continuou a ensinar e escribir na xubilación, a publicación Erkenntnis und Irrtum ("Coñecemento e erro") en 1905 e unha autobiografía en 1910.
    
Número de Mach, en mecánica dos fluídos, é a razón entre a velocidade dun fluído para a velocidade do son no que o fluído, co nome de Ernst Mach (1838-1916), un físico austríaco e filósofo. No caso dun obxecto en movemento a través dun fluído, como unha aeronave en voo, o número de Mach é igual á velocidade do obxecto en relación ao fluído dividido pola velocidade do son no que o fluído. Números de Mach menos dunha indican o fluxo de subsónico; os máis grande que un fluxo, supersónico. Fluxo de fluído, ademais, se clasifica como compressível ou incompressível, con base no número de Mach. Por exemplo, o gas que flúe cun número de Mach de menos de tres décimas pode ser considerado incompressível, ou de densidade constante, un punto de vista de que simplifica moito o análise do seu comportamento.
Para máis números de Mach, a compresibilidade debe ser considerado, como o voo de aeronaves, naves espaciais de reentrada, e jet-foguete de propulsión e sistemas.

    
Principio de Mach, en cosmoloxía, é a hipótese de que as forzas inerciais vividas por un corpo en movemento non uniforme son determinados pola cantidade e distribución de materia no universo. Foi chamado por Albert Einstein, tras o físico austríaco do século 19 e filósofo Ernst Mach. Einstein descubriu as hipóteses útiles na formulación da súa teoría da relatividade xeral - é dicir, foi suxestivo dunha conexión entre a xeometría ea materia - e atribuíu a idea de Mach, sen saber que o inglés filósofo George Berkeley propuxera a mesma opinión durante os anos 1700. (Berkeley argumentou que todo o movemento, tanto uniforme e non uniforme, foi en relación ás estrelas distantes.) Einstein despois abandonaron o principio cando se entendeu que a inercia está implícito na ecuación xeodésica de movemento e non precisa depender da existencia da materia noutro lugar no universo.



Ernst Mach foi un físico austríaco e filósofo que estableceu principios importantes da óptica, mecánica e dinámica das ondas e que apoiou a visión de que todo coñecemento é unha organización conceptual dos datos da experiencia sensorial (ou observación).
     

Paul Feyerabend

É UN DOS MÁIS IMPORTANTES DA FILOSOFÍA E CIENCIA COMTEMPORANEA , E UNHA DAS FIGURAS MÁIS ATRACTIVAS DESTA RAMA .
http://bibliotecadigital.ilce.edu.mx/sites/ciencia/volumen3/ciencia3/161/html/sec_53.html

James watt

Un dos inventores trascendentes da ciencia e un dos que máis chamou a miña atención da materia de examen.

http://es.wikipedia.org/wiki/James_Watt

martes, 7 de febrero de 2012

Simone de Beauvoir


Simone de Beauvoir: filósofa existencialista, pensadora de nuestra libertad

 

 

Esta intelectual francesa publicó en 1949 un libro que fue un escándalo y que contribuiría de manera fundamental a transformar las sociedades occidentales: El Segundo Sexo. Esta obra, que hoy ya es un clásico, no suscita la indignación que produjo en aquella época y, en cambio, nos permite, entre otras cosas, hacer un balance del camino recorrido hacia la igualdad entre los sexos y evaluar las asignaturas aún pendientes. A propósito de ella, Celia Amorós [1] recuerda que Hegel comparó la Filosofía a la lechuza, ave de Minerva que levanta su vuelo al atardecer. Con esta metáfora, el maestro de la dialéctica apuntaba al hecho de que toda verdadera Filosofía es el espíritu de su tiempo elevado a concepto. En este sentido, Simone de Beauvoir expresaría en los términos de la filosofía existencialista todo un ciclo de reivindicaciones de igualdad de las mujeres que comienza con la Ilustración y lleva a la obtención del voto y al acceso a la enseñanza superior en el primer tercio del siglo XX. [2]
En 1949 era una voz solitaria en una sociedad occidental que había vuelto a recluir las mujeres en el hogar, una vez extinguido el movimiento sufragista. Sin embargo, las teóricas de las distintas y contrapuestas corrientes del feminismo (liberal, radical y socialista) que resurgiría en los sesenta, después de un largo paréntesis de silencio, reconocieron ser "hijas de Beauvoir" [3]. Habían leído su obra y, a partir de ella, elaboraron una praxis específica orientada hacia la inclusión del colectivo femenino en el mundo de la Cultura, es decir, en el ámbito donde se decide el destino de la humanidad: política, economía, derecho, ciencia, arte... La famosa frase de Beauvoir "No se nace mujer, se llega a serlo" constituyó un punto de referencia esencial para pensar el Eterno Femenino con criterios constructivistas. Afirma Amelia Valcárcel que Simone de Beauvoir hizo filosofía “tomando así entre las manos un logos que siempre mantuvo a la conciencia mujer en la heteronomía" [4]. La condición de heteronomía de las mujeres consiste en ser nombradas por el discurso dominante como Otra que se resuelve en una serie de características adscriptivas. Heteronomía es despojo de la autonomía. Las figuras de la heteronomía son las "designaciones ilegítimas" (mujer decente, prostituta...) a las que cada individuo de sexo femenino debía plegarse para encontrar su sitio en la sociedad patriarcal.
En el feminismo existencialista de Simone de Beauvoir, el ser humano no es una esencia fija, sino "existencia", es decir "proyecto", "trascendencia", "autonomía", "libertad". Por lo tanto, escamotear a un individuo las posibilidades de proyectar su vida según lo entienda por el hecho de pertenecer al "segundo sexo", al sexo femenino, es dominación, es injusticia. Observemos que esta idea fundamental de El Segundo Sexo es hoy asumida por millones de personas que no han leído esta obra ni han oído hablar de ella. Sus principios han sido incorporados a las políticas de igualdad europeas y han dado lugar a los estudios feministas y de género de centros universitarios de vanguardia. Teresa López Pardina en Simone de Beauvoir. Una filósofa del siglo XX [5]expone las claves del pensamiento de Beauvoir, realizando una apasionada defensa de sus teorías frente a algunas críticas postmodernas. En este estudio, encontramos un fino análisis de las diferencias entre el existencialismo sartreano y la versión beauvoireana. Simone de Beauvoir no se consideraba a sí misma como filósofa porque concedía ese rango únicamente a los creadores de sistemas. Sin embargo, objeta T. López Pardina, en la historia de la Filosofía hay muchos pensadores que no han creado sistemas (Bacon y Rousseau entre otros) y no por ello se los deja de considerar filósofos. Corresponde señalar aquí que Michèle Le Doeuf y Toril Moi [6]interpretan esta excesiva modestia como resultado de la temprana rendición de Beauvoir frente a Sartre. La admiración que le profesaría y su decisión de considerarse segunda con respecto a él sería el punto ciego no percibido por su aguda crítica a la condición femenina.

viernes, 27 de enero de 2012

GRAFENO

Aquí deixamos os futuros avances tecnolóxicos.
Onde poderemos contar con pantallas e ordenadores feitos de grafeno un novo matareial transparente moi bó conductor da electricidade.
Dificil de explicar, velo para crelo.
un saúdo chic@s


http://www.youtube.com/watch?v=zrQz1CQO8yo

viernes, 20 de enero de 2012

Thomas Samuel Kuhn

Thomas Kuhn: 


El filósofo estadounidense propone el análisis de la ciencia desde un enfoque historicista, dentro de un proceso sucesivo y en constante evolución.

Para ello, establece cinco fases de desarrollo, en las que la existencia de un paradigma y su estudio normal entran en una etapa de crisis, desatando una revolución que tiene por producto un nuevo paradigma. Este proceso se repite nuevamente en cada época histórica, razón del nombre del enfoque de Kuhn.
  
-Según Kuhn, la ciencia se desarrolla siguiendo cinco fases dinámicas:

  1. Establecimiento de un paradigma.
Por paradigma, define las realizaciones científicas universalmente reconocidas que, durante cierto tiempo, proporcionan modelos de problemas y soluciones a una comunidad científica, aquellos que practican una especialidad científica.
  1. Ciencia normal.
La ciencia normal implica investigación, basada en una o más realizaciones científicas pasadas, reconocidas por alguna comunidad científica, durante un cierto tiempo y utilizadas como fundamento de prácticas posteriores. En el desarrollo de la ciencia madura, las transiciones de paradigmas son revoluciones científicas, siendo su patrón usual de desarrollo, la transición sucesiva. Ahora bien, no todas las teorías pertenecen a paradigmas, solo cuando el experimento y la teoría de tanteo coinciden, nos encontramos ante el descubrimiento y se convierte esa teoría en paradigma.
  1. Crisis.
 La crisis es la condición previa y necesaria para el nacimiento de nuevas teorías y todas las crisis inician con la confusión de un paradigma. Kuhn considera que no existe la investigación sin ejemplos en contrario, por lo que la transición de un paradigma a otro nuevo – el rechazo de un paradigma implica reemplazarlo con otro – está lejos de ser un proceso de acumulación, sino una reconstrucción de campo o una partida de nuevos fundamentos, lo cual constituye un enfrentamiento al enfoque formalista. Cuando la transición es completa, se habrá modificado la visión del campo, métodos y metas.
  1. Revolución científica

Se considera revolución científica a todos aquellos episodios de desarrollo no acumulativo: cuando un paradigma existente deja de funcionar de manera adecuada, en la exploración de un aspecto de la naturaleza. Kuhn considera que solo en el caso de las anomalías que no son asimiladas en los paradigmas existentes, se pueden producir nuevas teorías. En tal sentido, afirma que las teorías científicas posteriores son mejores que las anteriores para resolver enigmas: “una teoría científica nueva es mejor que sus predecesoras.”
  1. Establecimiento de un nuevo paradigma
Tras la revolución, el ciclo empieza de nuevo y el paradigma instaurado da pie al proceso de ciencia formal: “La tradición científica normal que surge de una revolución científica es no sólo incompatible sino también a menudo incomparable con la que existía con anterioridad.”

Con base en lo expuesto, consideramos que el enfoque historicista de Thomas S. Kuhn responde a un proceso dialéctico, mismo que visualizamos claramente en las etapas de crisis y revolución científica.

  • Kuhn considera a la ciencia como un proceso sucesivo y en constante evolución. Si bien los paradigmas constituyen el status quo, no constituyen cláusulas pétreas, verdades inamovibles. Por el contrario, en el momento en que no responden a una realidad o necesidad, llega el momento de confrontarlos y cuestionarlos, resultando de este proceso una revolución del conocimiento y el establecimiento de nuevo paradigma, inclusive totalmente opuesto al primero.